Column Zens februari 2007

Is het waar dat toeval niet bestaat? Voor een nuchtere, analytische geest die altijd een verklaring zoekt voor het onverklaarbare is het antwoord niet moeilijk: natuurlijk bestaat toeval. Het open, sensitieve type neemt hier geen genoegen mee: die voelt immers regelmatig dat achter schijnbaar toevallige gebeurtenissen een diepere betekenis schuilgaat. Of het komt door het ouder worden of door mijn homeopathische werk, de laatste jaren lijk ik op te schuiven in de richting van die tweede groep.

Kort geleden pakte ik in een opwelling voor het eerst in 30 jaar de elpee On the Border van de Eagles uit de platenkast. De hoes toont een afbeelding van een roofvogel met een slang in zijn klauwen, een verwijzing naar de vlag van Mexico. Synchroon met de eerste tonen uit de speakers zag ik gefladder voor het raam: een buizerd was net naast ons tuinhek (the borde?) op een merel afgedoken en keek triomfantelijk rond met de prooi in zijn klauwen. Even later vloog hij ermee weg.

Ik hoor veel van dergelijke bijzondere verhalen van mijn patiënten, ze zijn er vaak erg van onder de indruk en meestal zeggen ze dat dergelijke ervaringen hun leven verrijkt. Sommige mensen zijn echter zo gevoelig voor de sferen en emoties van hun omgeving dat ze dag en nacht gebombardeerd worden met de onzichtbare prikkels van buitenaf. Ze hebben echt last van hun open verbinding met de buitenwereld. Het homeopathische middel Phosphorus, gemaakt van het lichtgevende element fosfor, is dan de eerst aangewezen remedie. Fosformensen zijn meevoelend, belangstellend en kunnen zo gevoelig zijn dat ze helderziende gaven ontwikkelen. Door hun warme enthousiasme, hulpvaardigheid en behoefte aan gezelschap maken ze snel vrienden en kunnen ze vlot opgaan in een nieuwe omgeving, inclusief alle zichtbare en onzichtbare prikkels die zich daar bevinden.

Naast lichamelijke klachten kunnen zich ook angsten en fobieën ontwikkelen. In dat opzicht vergelijk ik fosformensen vaak met een schotelantenne: signalen uit de hele wereld moeten voldoende gebufferd en van elkaar gescheiden worden om een goed beeld op te leveren. Als bij een fosfortype dit proces wordt verstoord, raakt hij al gauw overprikkeld. Dit lijdt tot uitputting, letterlijk opgebrand raken, er blijft geen energie over. Als met een homeopathische dosis Phosphorus hun schotelantenne weer goed staat afgesteld, behoren “fosfors” tot de gezelligste, vrolijkste en meest meelevende mensen die we kennen. Nog even terug naar mijn buizerdervaring. Deze had ik in een periode dat er wat problemen waren om het vervoer voor de feestdagen van mijn verstandelijk gehandicapte zus naar de familie goed te regelen. Toen ik onlangs aan een patiënt het resultaat voorlas van een proef met een homeopathisch middel gemaakt van de staartpen van de roodstaartbuizerd, viel ineens alles op zijn plaats. De omschrijving van het gevoel dat na gebruik bij proefpersonen bovenkwam, luidde: “het gevoel dat het verlangen naar spirituele vrijheid wordt beknot door dagelijkse zorgen en verantwoordelijkheden.” “Zoals de zorg voor een invalide familielid”, had een proefpersoon gezegd. Was die buizerd nou toeval, of…?

Zijtekst
Jan Bol (53) is van oorsprong huisarts. Tijdens zijn carrière raakte hij bekend met homeopathie. Steeds vaker vroegen zijn patiënten over deze natuurlijke geneeswijze. Tijdens de opleiding tot homeopathisch arts raakte hij steeds enthousiaster. Sinds 1993 is hij fulltime homeopathisch arts in Groningen. Elke twee maanden in Zens zijn overdenkingen en ervaringen. Na als analytische geest jarenlang te hebben geloofd dat toeval gewoon bestaat, begint hij toch meer en meer te twijfelen. Wat doet die buizerd daar nou elke keer?